هیچ جا خونه‌ی خود آدم نمی‌شه...خونه‌ی خودت تنها...تنهایی خودت...دفترچه یادداشت خودت... سلام ریبار...الان از قبل هم تنهاتری....از همه گلایه داری و همه ازت گلایه...هیچ جا آرامش اینجا رو بهم نمی‌ده...شاید بار و بندیلمو جمع کنم و بخوام برم یه چندتا کوچه خیابون پایینتر...اشکالی که نداره...هیچکسی که قرار ...

هنوز هم دلم برای تو تنگ می‌شود مثل دیواری قدیمی...در کوچه باغ‌هایی که بوی خدا میده....و تو هنوز یادگاری‌هاتو روی این دیوار قدیمی می‌نویسی....هیچ می‌دونی چند ساله که تو رو دارم؟؟؟و چند ساله شدی مَحرَمِ همه رازم؟؟؟؟و من هنوز اینقدر دوستت دارم؟؟؟؟در تنهاترین روزهای زندگیم...شادی و غم منو تو دل خودت نوش...

هیچ جا خونهی خود آدم نمیشه...خونهی خودت تنها...تنهایی خودت...دفترچه یادداشت خودت...سلام ریبار...الان از قبل هم تنهاتری....از همه گلایه داری و همه ازت گلایه...هیچ جا آرامش اینجا رو بهم نمیده...شاید بار و بندیلمو جمع کنم و بخوام برم یه چندتا کوچه خیابون پایینتر...اشکالی که نداره...هیچکسی که قرار نیست ...

دلم برای دخترانه های وجودم تنگ شدهبرای شیطنت های بی وقفه،بی خیالی هر روزه،ناز و کرشمه ی من وآیینه،خنده های بلندو بی دلیل،برای آن احساسات مهار نشدنی...حالا اما...دخترک حساس و نازک نارنجی درونمچه بی هوا

هیچ وقت عاشق نشو..... رسالت سنگینی است....کسی را گرفتار خودت نکن....اگر گرفتار کردی پای این عشق مردانه بایست و بجنگ....رهگذر عزیزم.....پایان یک آدم زمانیست که باورهایش آوار میشود روی احساساتش....وقتی برای سنگ شدن تلاش میکنی اما اشکهایت نمیگذارند....و لحظه لحظه بلورهای سنگی وجودت را آب میکنند....دوست...

مثل دیواری قدیمی...در کوچه باغهایی که بوی خدا میده....و تو هنوز یادگاریهاتو روی این دیوار قدیمی مینویسی....هیچ میدونی چند ساله که تو رو دارم؟؟؟و چند ساله شدی مَحرَمِ همه رازم؟؟؟؟و من هنوز اینقدر دوستت دارم؟؟؟؟در تنهاترین روزهای زندگیم...شادی و غم منو تو دل خودت نوشتی و آخ نگفتی....به نظرم تو همون کو...

یه دنیا ابهام و ترس پیش رومه....منم که جدیدا بی اعصاب و استرسی شدم... نمیدونم چی قراره پیش بیاد.... دست و دلم می لرزه.... دیروز برای اولین بار دلم یه باغ خواست که شبا برم اونجا و دور از هیاهوی شهر زیر آسمون پر ستاره دراز بکشم و آرووم بگیرم....

میخوام با تمام توانی که برام مونده بجنگم.... حال این روزهامو باور نمیکنم.... من این نبودم....این نیستم....و این نخواهم ماند.... وبلاگ میجنگم کلمه ...

حافظمو از دست دادم گویا... دیگه واقعا پنج دقیقه قبلمم یادم نمیاد... اونقدر تو این مدت تحت فشار روحی بودم که کلن گیج میزنم... کوچولوی من داره قربانی حال بد من میشه... و من متنفر شدم... مشاورم گفت شاید

از یه وبلاگ جایی کلمه به بعد دیگه حرفی برای گفتن نداری.... ساکت بودن رو به خیلی حرفا ترجیح میدی.... . باید از سمت خدا معحزه نازل بشود تا دلم باز دلم باز دلم دل بشود..... . پودر شدم تمام

حال وبلاگ عجیب کلمه ی دارم... احساس میکنم گمشدم...خوابای وبلاگ عجیب کلمه ی میبینم... در تمام طول زندگیم به هیچکس به اندازه تو غبطه نخوردم...آقا محسن حججی...

هر از چند گاهی آرزوهایم را خط خطی می کنم...میگم دیگه بزرگ شدم...کودک درونم گریه می کنه و پاهاشو به دیوار می کوبه ولی بهش توجه نمی کنم.... از دست خودم خسته شدم...از اینکه منتظر می شینم تا دیگران برام کاری بکنند یا مشکلاتمو حل کنن....هر دو سه روز یه بار قاطی می کنم...وضعیتم به حد نامطلوبی رسیده...حتی

دلم برای هوای بارونی خیلی تنگ شده بود. یه سرمای دلچسبی حس می کنم...یه خورده حال جسمیم خوب نیست ولی دیدن باروون خیلی حالمو خوب می کنه...اگه ارادشو داشتم از خونه می زدم بیرون و می رفتم پیاده روی...ولی ندارم دیگه...تحمل سرما رو اصلا ندارم... میخوام به چیزای خوب فکر کنم...واقعا نیاز دارم که با یه نفر بش

گاهی بغض گلو حرفت را بیشتر میفهمد... گاهی همین بغض گلو بهترین مرهم دردت میشود... گاهی همین بغض گلو حرفت را بیشتر میفهمد... گاهی همین بغض گلو به زانو درآمدنت را در آغوش میگیرد و بلندت می کند... گاهی فکر میکنی درد دل یک چیز کاملا شخصیست.... اما گاهی "همیشه" فکر میکنی...نه...معتقدی که خدا "تنهـــــــــ...

خسته نشدی اینقدر بهم دروغ میگی؟؟؟ اونم شب ولادت امام زمان؟؟؟که اونقدر عصبانیم کنی که آخرش خودمو تو گناهت شریک کنم و پشت سرت غیبت کنم؟؟؟ الان چند ساله که دندون رو جگر گذاشتمو به هیچکس نگفتم...اما واقعا دیگه تحملم تموم شده... جریان از این قراره... یکی از دوستام...کلا دلش درد میکنه که به من دروغ بگه......

خدایا....سفره ی رحمتت رو گستراندی و من همچنان بی نصیب... دارم لحظه لحظه واسه دیدارت می سوزم... خدایا...از اون بنده ایت شکایت دارم که چنان نفرتی تو دل من ایجاد کرده که وقتی به خودم فکر می کنم از خودم متنفر می شم به خاطر دلی که توان بخشش نداره.... خدایا پاکم کن...قسم به عزت و جلال خداوندیت....این رذائ...

امشب بدجور درد دل گرفته منو... ازون درد دلایی که بعضی وقتا بغض میشه تو گلوت... جرات ندارم پامو بذارم تو اتاقم چون میدونم موتوریای دیارمون کلا به من حساسن تا سرمو میذارم رو بالش جفت زدنا و عربده کشی هاشون شروع میشه... امشب خواستم از یه ینده خدا راهکار بخوام شروع کردم حرف زدم یهو دیدم شروع کرد با بغل ...

احساس ميكنم يكي داره سركارم ميگذاره... بد بين نيستم...اما ديگه به كمتر كسي اعتماد دارم... امروز حالم خوب نبود...درونم درهم از حالتهاي مختلف...فكر و خيلاتم كه دري وري.... خلاصه حسابي قاطي بودم كه آبجي گوشي رو به سمتم شوتيد...و با شيطنت خاصي گفت...شماره ناآشنا... از اونجايي كه داداش هميشه بم ميگه شمار...

با اینکه این دوسال هم بهم سخت گذشت و همش تو دلم پیش خدا گلایشو می کردم... با اینکه دوسال تموم تلاشمو میکردم که یادم بره همه چیز رو... با اینکه اولین شب احیای امسال کلی دعا کردم این دوسال رو فراموش کنم و واسش آرزوی خوشببختی کردم.... اما...حالا...در عرض یک هفته...و یک روز...انگار دوسال پیش هیچی نشده.....

غریب بودن در این دنیا چه لذتی دارد...اما آشنا بودن در وادی دلت...لذتش از آن نیز بیشتر است...